δενέχωναπωκάτι / 06 / 2013

Είναι κι αυτές οι μέρες που έχεις κουράσει τόσο το μυαλό σου που καταλήγεις να μην έχεις τίποτα να πεις. Ή, καλύτερα, να μην λες τίποτα, να μην γράφεις τίποτα κι ας έχεις τόσα να πεις. Απλά όλα πολλαπλασιάζονται στο κεφάλι σου και ησυχάζουν όταν πέσεις για ύπνο. Ή ελπίζεις να ησυχάσουν.

η πιο παλιά -μου/μας- γειτονιά

Η κορυφή κι ο πάτος απέχει ΤΟΣΟ λίγο.

Είναι σαν να ξέρω μέσα μου ότι υπάρχει ένα μέρος με μωρά, τα πιο φθαρμένα, τα πιο χαλασμένα και με διαλέξαν από εκεί. Γιατί, λέει, θέλανε ένα κοριτσάκι.
Γιατί όχι; Δεν θα έχουμε σπίτι εμείς;
Άραγε...
με ποιους γειτόνεψα τότε;

στόχαστρο

ας έρθουμε κοντά,
ας σταθούμε δίπλα παρά απέναντι.

το απέναντι ποτέ δεν ήταν καλό. σκέψου έναν στόλο που καταφτάνει στο λιμάνι-στόχαστρο.

έτσι θέλεις να σε αντιμετωπίζουν;

και βαρέθηκα.

πάρε ό,τι

θες να είσαι εκεί για να σου ξεζουμίσει την χαρά και την ελπίδα. να πάρει. να πάρει όση θέλει, όση έχει ανάγκη κι ακόμη παραπάνω.
και είσαι εκεί.

κι αυτές οι τύψεις όταν η ψυχή σου είναι κρυωμένη, το σώμα σου ταλαιπωρημένο και η ελπίδα γερασμένη...
κακές μέρες. δεν έχεις τόσα να δώσεις.

-Θα σου δώσει εκείνος.
-Θα πάρει ό,τι του δώσεις, όσο κι αν είναι, και πάλι ευχαριστημένος θά'ναι.
-Θα σε καταλάβει.
-Θα είναι εκεί.
-Θα...
-Θα...
κ.τ.λ.

βρε παιδί μου

θα ήθελα να με δω μες απ'τα μάτια σου αλλά, 

ξέρεις κάτι;

αν κάτι πάει στραβά κι αντί να βλέπεις τον εαυτό σου όπως σε βλέπω εγώ,

τον δεις όπως βλέπω εγώ εμένα...

μόνο πόνο θα γευτείς.

(τίποτα το εγωκεντρικό στα δύο "εγώ" και στο "εμένα". είναι για να καταλάβουμε για ποιούς μιλάω.)

πασιφαής

μου αρέσει η πανσέληνος.
αποδεικνύει ότι μπορείς να ξαναγίνεις ολόκληρος κομμάτι κομμάτι.
και ξέρεις κάτι;
ποτέ δεν έλειπαν τα κομμάτια σου.
ήταν πάντα εκεί και περίμεναν να τα δεις.
και δεν τα βλέπεις.
είναι που κάποιες φορές θέλεις να χάσεις τα κομμάτια σου.
και πάντα μένει το γιατί σ'αυτό το θέλω.