πασιφαής

μου αρέσει η πανσέληνος.
αποδεικνύει ότι μπορείς να ξαναγίνεις ολόκληρος κομμάτι κομμάτι.
και ξέρεις κάτι;
ποτέ δεν έλειπαν τα κομμάτια σου.
ήταν πάντα εκεί και περίμεναν να τα δεις.
και δεν τα βλέπεις.
είναι που κάποιες φορές θέλεις να χάσεις τα κομμάτια σου.
και πάντα μένει το γιατί σ'αυτό το θέλω.

"give me a break"

Σε κάποια σειρά πρέπει να το άκουσα. Τι ωραίο, τι ευγενικό. Σα να ζητάς ευγενικά από τον άλλο την άδεια να σε παρατήσει στην ησυχία σου αλλά ουσιαστικά δεν του ζητάς τίποτα. Μια διαταγή είναι.
Με γοήτευσαν τα παραπάνω μάτια πάνω μου αλλά θέλω πάλι να μείνω μόνη μου.
Εγώ, το πληκτρολόγιο, η οθόνη. Και οι εκλεκτοί δικοί.
Όπως είμαι με το τετράδιό μου.
May I?

Θέλω ένα διάλειμμα. Είναι όπως στο σχολείο που δεν ήθελα να κάνω μάθημα αλλά δεν είναι και ότι περνούσα ωραία στο διάλειμμα. Ειδικά όταν είχα κατεύθυνση.
Μήπως μου λείπει η κατεύθυνση τελικά;

Η κατεύθυνση.

πώς αλλιώς ;

γιατί αν δεν πανηγυρίζω μαζί σου, 
                                                       δεν έχει την ίδια χάρη.



πες μου κάτι που να έχεις και να μην το αγαπάω.
κάτι που να υπάρχει μέσα σου κι έξω σου που να μην το αγαπάω.
τίποτα. τ'ακούς;
όλα τ'αγαπάω.
όλα, όλα, όλα.
ένα μόνο δεν αγαπάω.
το μακρυά σου.

λάκκος με σκατά και μίσος και βρώμα και φίδια και στάχτες και συντρίμμια και υγρασία που τρυπάει τα κόκαλα και μούχλα και πόλεμο και ναρκωτικά και εφιάλτες και κλάμα και τρέμουλο και...
 ΧΑΟΣ.

Η ετυμολογία λείπει.

-Δώσε μου μία.
-Τι τη θες;
-Θέλω μια ποιητική λέξη να ονομάσω αυτό που περνάω. Έχω ήδη μία. Θέλω κάτι να τη συμπληρώνει.
-Να, βάλε το χέρι σου στο σακούλι. Ανακάτεψε και διάλεξε μία. Όποια σε αγγίξει πρώτη.
-Έχω άγχος.
-Έλα, μη λες χαζά, ό,τι και να έτυχες θα είναι ταιριαστό.
...
-Δίχως.
-Και η άλλη λέξη;
-Κίνητρο.
...

out of the blue and into the black

όταν θέλεις κάτι πολύ, λένε, γίνεται.

όταν δε θέλεις κάτι καθόλου αλλά το σκέφτεσαι, γίνεται;

μαύρη κατάρα, ανία, βαρεμάρα

όχι έμπνευση, απλά πολλά πράγματα στο κεφάλι που αισθάνεσαι ότι δεν έχεις το χρόνο να τα πεις κι είτε αναλώνεσαι σε άλλα και δε λες τίποτα είτε λες ένα, δυο για να πεις πως τά' πες. 

και δε φοβάσαι τον ακροατή. 

φοβάσαι εσένα ως ακροατή.

φοβάσαι για εσένα, όταν ακουστούν οι λέξεις που θα βγουν από τα χείλη σου.

όταν ο ήχος φτάσει στ'αυτιά κι έπειτα στη συνείδηση.

τι στα κομμάτια είναι πάλι αυτή η συνείδηση;

και την ψυχή σου φοβάσαι.

θες ν'ακούσει όσα έχεις να πεις;

κι αν όλα αυτά βγαίνουν απ'την ψυχή, τότε δε φοβάσαι.

αν βγαίνουν απ'το κεφάλι όμως;

τότε; φοβάσαι; 

δεν πρέπει να φοβηθείς τότε;

δες με!

θες να φωνάξεις κοίτα με! να τραβήξεις τα βλέμματα. να είσαι για λίγο το επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
θες.
κι ύστερα να σ'αφήσουν πάλι στην ησυχία σου.
δίχως βλέμματα να σε κατασκοπεύουν.
δίχως βλέμματα να σε παρατηρούν.
δίχως να περνά τυχαία ακόμα το βλέμμα τους από πάνω σου.
τίποτα.
στην ησυχία σου.
και μετά πάλι στην προσοχή. για λίγο, μέχρι να φάει και να καρδαμώσει το εγώ σου.
κι έπειτα πάλι τα ίδια. πάλι ησυχία. πάλι σκοτάδι.

λίγο φως, λίγο σκοτάδι. 
σα να κρατάς ισορροπίες.

θες να τους λείψεις.
θες να δεις αν σημαίνεις.

κι έπειτα σε γδέρνεις κι αναρωτιέσαι αν ζητάς πολλά.
κι έπειτα συνειδητοποιείς ότι πάλι τρώνε τη σάρκα σου τα λυσσασμένα του τσίρκου λιοντάρια.

βλέπεις;

Βρωμιά. Μόνο βρωμιά. Μένει, ζει κι αναπνέει στη βρωμιά. Βρώμικοι άνθρωποι, βρώμικες σκέψεις, βρώμικα λόγια. Μόνο βρωμιά. Παντού βρωμιά. Τα νύχια της μακραίνουν γρηγορότερα. Ίσως για να τα μπήγει στη σάρκα της κάθε φορά που πληγώνει. Μια γρατζουνιά, ένα αιματηρό βαθούλωμα, για κάθε πόνο. Για όλο τον πόνο.
Μα κοίτα τη. Κοίτα για λίγο τα μάτια της. Ορκίστηκες πως όταν βλέπεις τα μάτια της, μπορείς να δεις την ψυχή της. Κοίτα. Βλέπεις;
Βλέπεις.
Ψιθύρισέ της ότι στα μάτια σου δεν είναι το τέρας που εκείνη νομίζει.
Ότι για σένα, είναι ό,τι ήταν πάντα.
                         Και ό,τι θα είναι για πάντα.